Որո՞նք են թրոմբոզի ոչ ակնհայտ ախտանշանները
Որովայնի ցավը եւ ընդհանուր տկարությունը ներքին օրգանների երակների թրոմբոզի ոչ ակնհայտ ախտանշաններն են, ասել է վիրաբույժ Ալեքսանդրա Պարշուտինան։ Կյանքին սպառնացող այդ հիվանդության այս եւ այլ ախտանշաններ է նշել վիրաբույժ Ալեքսանդրա Պարշուտինան, տեղեկացրել է «Lenta.ru»-ն։Նրա խոսքով՝ թրոմբոզը միշտ չէ, որ հնաավոր է անմիջապես հայտնաբերել։ Որոշ դեպքերում թրոմբների առաջացումը հրահրում է սուր ցավ, այլ դեպքերում՝ անցնում է առանց բնորոշ նշանների։ «Հաճախ թրոմբոզը հայտնաբերում են պատահաբար, բուժզննման ժամանակ։ Ընդ որում՝ հակառակ արմատացած կարծիքի, այն լինում է ոչ միայն երակներում, այլեւ զարկերակներում»,- ասել է Պարշուտինան։
Նա ախտահարված մասի այտուցը, ցավոտությունը ու կարմրածությունը նշել է որպես ստորին վերջույթների խորանիստ երակների թրոմբոզի դասական նշաններ։ Այս հիվանդության ժամանակ ոտքը, որտեղ առաջանում է թրոմբը, դառնում է նկատելիորեն ավելի մեծ մյուսից, դրանում զգացվում են ցավ եւ ձգվելու զգացողություն, նշել է բժիշկը։
Ներքին օրգանների երակների թրոմբոզի մասին վկայում են այն ախտանշանները, որոնք հաճախ վերագրում են ընդհանուր թուլությանը, շարունակել է Պարշուտինան։
«Թրոմբոզի մասին շատ ախտանշաններ են վկայում՝ որովայնի ցավերից եւ երիկամների ֆունկցիայի խանգարումից մինչեւ սրտխփոց, բարձր զարկերակ եւ հոգնածություն։ Այս դեպքում ճիշտ ախտորոշում կարող է կայացնել միայն բժիշկը՝ ելնելով ախտանշանների ամբողջությունից եւ կատարված զննումից»,- ընդգծել է վիրաբույժը։
Խոսելով զարկերակների թրոմբոզի մասին՝ Պարշուտինան բացատրել է, որ դրան սովորաբար նախորդում է աթերոսկլերոտիկ բշտերի առաջացումը։ Վիրաբույժը նշել է, որ լինում են դեպքեր, երբ թրոմբը «թռչում» է զարկերակ սրտի խցիկներից, օրինակ՝ առիթմիայի կամ նախասրտերի ֆիբրիլյացիայի դեպքում, ընդ որում՝ աթերոսկլերոտիկ բշտերի պատճառով պաթոլոգիայի ախտանշաններ փաստացի չեն լինում։
«Սակայն սուր պրոցեսի ժամանակ, երբ խցանումը տեղի է ունենում կարճ ժամկետում եւ փակվում է կարեւոր անոթ, կարող են առաջանալ ինսուլտ կամ ինֆարկտ»,- նշել է բժիշկը։
Վիրաբույժը հայտնել է, որ թրոմբոզի հակվածության ստուգման ամենապարզ միջոցը արյունը կոագուլոգրամմայի հանձնելն է, դրա մակարդելիության ստուգումը։ «Թրոմբոզները, որոնք բավական վտանգավոր վիճակ են, բարեբախտաբար, այնքան էլ հաճախ չեն պատահում»,- ամփոփել է Պարշուտինան։
